Wat is één van de dingen waarvan je al snel leerde dat jullie daarin moesten schakelen bij VoetbalTV?
Bij VoetbalTV lag de uitdaging voor mij persoonlijk in het maken van een format over een onderwerp waar ik totaal niks mee heb: voetbal. In de eerste weken probeerde ik de schijn echter nog op te houden, dit resulteerde in een reeks saaie interviews, waarin ik maar mee probeerde te praten, zonder enkele vorm van diepgang. Ik merkte gelukkig al snel dat mijn gebrek aan kennis juist een voordeel was: het zorgde voor een frisse, persoonlijke benadering. We maakten kennis met gepassioneerde vrijwilligers, die zichzelf veel serieuzer namen dan hun rol bij Quick Boys 5 vereiste. Maar door mijn onwetendheid omtrent het spelletje, merkten ze al snel dat het bij mij totaal geen zin had om ‘profje’ te spelen. Dit bracht het gesprek vaak een verrassende en open richting op.

Hoe heeft dat jouw stijl als host ontwikkeld?
Mijn stijl als host, maar eigenlijk ook als regisseur, draait om een mix van humor en scherpte, waarbij ik niet terugdeins voor serieuze onderwerpen. Ik geloof dat je alles kunt bespreken zolang je er authentiek en eerlijk in staat, en dat gedachtegoed vormt de kern van mijn werk. Je hoeft niet alles te begrijpen om mee te mogen praten. 
Mijn content voelt hopelijk als een uitnodiging om “erbij te zijn.” Voor die balans is zelfspot mijn wapen en leg ik dikwijls de focus op de situaties, in plaats van op de mens. Een project waar ik nu aan werk dat mijn stijl perfect belichaamt is Succesverhalen van Mensen die het Nooit Gaan Maken. Het verkent verhalen van mensen die hun dromen net niet waarmaakten, met een positieve en humorvolle blik op het leven. Voor mij gaat het echt om het plezier van het creëren; elk project, groot of klein, is een kans om verhalen te vinden in alledaagse dingen, om iets neer te zetten wat ik zelf zou willen zien.

Wat zou je nog willen zien als het aankomt op festivalcontent?
Met Crafture ben ik een aantal jaar geleden begonnen te zoeken naar een nieuwe benadering als het aankomt op aftermovies. Ik was klaar met de snelle, effect gedreven edits die ik overal voorbij zag komen. Mijn grootste inspiratiebron was Bert Haanstra, die in ZOO (1961) de parallellen tussen dieren en dierentuinbezoekers vastlegde. 
Ik kwam met het idee om festivals zoals Lowlands te benaderen als een natuurdocumentaire. Bezoekers langer te volgen, met telelenzen geduldig te wachten op het perfecte moment en de voorbereiding van artiesten pal naast die van de bezoekers te tonen. 
Cinematografisch hebben we dat vertaald naar een stijl die veel meer rust uitstraalt te midden van de chaos. Dit geeft de ruimte om de emoties die zo’n event met zich meebrengen echt te laten ademen.
De sfeer van festivals heeft voor mij iets magisch. Het gevoel van samen beleven, maar ook overleven. Elke ochtend tóch weer die tent uit kruipen, om voor een muntje in de veel te lange rij, van een veel te koude douche te staan. 

Tot slot, wat zijn je plannen voor de komende paar jaar?
Met mijn eigen bedrijf wil ik vooral mooie programma’s en content blijven maken. Als ik dat kan doen en mezelf ermee kan onderhouden, ben ik tevreden. Ik hoop de komende jaren verder te kunnen ontwikkelen in festivalcontent en live-registratie, en programma’s zoals Succesverhalen van Mensen die het Nooit Gaan Maken en All Intrusive te realiseren.